Ostatnim akcentem jest zapach. Nie używam odświeżaczy w sprayu. Wolę olejek eteryczny z lawendy w dyfuzorze. Kilka kropel wystarcza na całą noc. Lawenda nie drażni nosa jak syntetyczne zapachy. Do tego suszone zioła w małym woreczku w szufladzie z pościelą. Sypialnia pachnie naturalnie i spokojnie. Gdy goście nocują na kanapie z funkcją spania, też doceniają brak chemicznych woni. Uważam, żeby nie przesadzić z ilością. Zapach ma być tłem, a nie głównym elementem. Ważniejsze jest świeże powietrze i brak kurzu.

Kiedy pierwszy raz zobaczyłam zdjęcie prowansalskiej kuchni z lawendą w glinianym garnku i lnianymi firanami, pomyślałam: to jest to. Ale rzeczywistość bywa inna. W moim mieszkaniu w bloku z wielkiej płyty każdy detal musiałam dopasować do skromnych metrów. Wnętrza w stylu prowansalskim nie wymagają pałacowych przestrzeni. Wręcz przeciwnie – ich urok tkwi w prostocie i funkcjonalności. Klucz to wybór odpowiednich mebli i dodatków, które nie przytłoczą małego pokoju. Postawiłam na jasne ściany, naturalne tkaniny i meble z widocznymi słojami drewna. I choć początkowo bałam się, że efekt będzie zbyt rustykalny, szybko się przekonałam, że prowansja to przede wszystkim światło i spokój.

Nie zapominajmy o detalach, które tworzą klimat. W prowansalskich wnętrzach królują naturalne materiały: drewno, kamień, len, bawełna, wiklina. Unikam plastiku i sztucznych połysków. Na parapecie stoją gliniane doniczki z lawendą i rozmarynem. Zasłony uszyłam samodzielnie z grubego lnu – opadają miękko, nie zbierają kurzu jak tiule. Na stole leży cerata w kratkę, a na niej dzbanek z ceramiczną polewą. Każdy przedmiot ma swoją historię. Nawet zwykły kosz na pranie z wikliny dodaje wnętrzu charakteru. Prowansja uczy cieszyć się z małych rzeczy i nie bać się niedoskonałości.

Zaczęłam od wymiany kanapy na model z solidnym stelazem listwowym i 16 cm materacem piankowym. To była rewolucja. Materac piankowy okazał się zbawieniem dla mojego psa, który uwielbia wskakiwać na meble, a jednocześnie nie odkształca się tak łatwo jak zwykła gąbka. Do tego tapicerka welurowa jest o niebo łatwiejsza do czyszczenia niż len czy bawełna – sierść nie wbija się w strukturę, wystarczy przejechać ręką lub odkurzaczem. W małym salonie każdy centymetr jest na wagę złota, dlatego wybrałam lozko z pojemnikiem na posciel, żeby schować dodatkowe koce i zabawki. I wiecie co? Nikt nie zgadnie, że pod siedziskiem kryje się zapas legowisk dla kota.

Ostatnim elementem, który zmienił moje podejście do wnętrza dla zwierząt, jest wybór podłóg. Panele laminowane zryły się po roku od pazurów, więc postawiłam na winyl. Jest ciepły, cichy i łatwy w czyszczeniu. Do tego dywan w salonie wybrałam z krótkim włosiem, żeby sierść nie zbierała się w kępkach. Regularne odkurzanie i mycie parowe to podstawa, ale przyznam, że bez dobrego odkurzacza roboty bym nie dała rady. Teraz pies może biegać, a ja nie panikuję, gdy zostawi ślady łap po spacerze. To balans między wygodą zwierzaka a moją potrzebą estetyki – i da się go osiągnąć, jeśli tylko dobrze przemyślisz każdy wybór.

Kiedy kilka lat temu urządzałam swoje pierwsze mieszkanie, myślałam, że fotele do salonu to po prostu ładne siedziska. Dopiero później przekonałam się, jak wiele mogą zdziałać w codziennym życiu. Mój salon ma ledwie 20 metrów kwadratowych, a ja chciałam mieć miejsce do czytania, odpoczynku i przyjmowania gości. Znalazłam fotel z tapicerką welurową w głębokim granacie, który okazał się zbawieniem. Nie tylko dodał charakteru wnętrzu, ale też stał się ulubionym punktem domowników. Welur przyjemnie chłodzi latem, a zimą daje poczucie ciepła. Ważne, żeby nie kierować się tylko wyglądem, bo rzeczywistość weryfikuje nasze wybory szybciej, niż się spodziewamy.

Dziś, kiedy patrzę na swoje mieszkanie, widzę, jak wiele zmieniło się przez te lata. Zamiast szarej wykładziny leży deska dębowa. Zamiast plastikowych mebli – drewniane, malowane farbą kredową. Lawenda suszy się w wazonie, a na parapecie dojrzewają pomidory. Goście chwalą atmosferę i często pytają o adres sklepu z tkaninami. A ja po prostu cieszę się, że udało mi się stworzyć dom, który jest spójny, funkcjonalny i prawdziwie prowansalski. Bo ten styl nie polega na idealnych proporcjach, ale na umiejętności dostrzegania piękna w codzienności. I na odrobinie lawendy w każdym kącie.

Przyznam szczerze, że najtrudniejsze było dla mnie znalezienie sposobu na przechowywanie kociej kuwety. W kawalerce nie ma gdzie schować takiego kąta, a zapachy potrafią być uciążliwe. Rozwiązanie znalazłam w meblu na wymiar – szafka z wycięciem na wejście, z filtrem węglowym w środku. Wygląda jak zwykła komoda, a Mruczek ma swoją prywatną toaletę. To właśnie wnętrza dla zwierząt wymagają takich nieszablonowych pomysłów. Podobnie zrobiłam z miskami – stoją na macie silikonowej, która łapie okruszki, a same miski to stal nierdzewna, łatwa do mycia. Żadnych plastikowych misek, które szybko się rysują i brzydko wyglądają. Dbałość o detale sprawia, że mieszkanie jest czyste, a zwierzę czuje się komfortowo.